Η εκπαίδευση δεν είναι ουδέτερη διαδικασία. Είναι βαθιά κοινωνική, δημοκρατική και –πάνω απ’ όλα– ανθρώπινη. Κάθε απόφαση που αφορά τη λειτουργία των σχολείων έχει άμεσο αντίκτυπο στα παιδιά, στις οικογένειες και ιδιαίτερα σε εκείνες και εκείνους που βρίσκονται σε πιο ευάλωτες θέσεις. Γι’ αυτό και η πρόβλεψη του υπό διαβούλευση νομοσχεδίου του Υπουργείου Εσωτερικών για την κατάργηση των Σχολικών Επιτροπών δεν αποτελεί απλώς μια διοικητική αλλαγή· αποτελεί μια επιλογή με σοβαρές κοινωνικές συνέπειες.
Οι Σχολικές Επιτροπές λειτούργησαν επί δεκαετίες ως ένας θεσμός εγγύτητας: κοντά στη σχολική μονάδα, κοντά στους εκπαιδευτικούς, κοντά στους γονείς, κοντά στα ίδια τα παιδιά. Εξασφάλιζαν ταχύτητα, ευελιξία και άμεση ανταπόκριση στις πραγματικές ανάγκες της σχολικής καθημερινότητας. Και αυτή η καθημερινότητα δεν είναι ίδια για όλα τα σχολεία.
Για τα ειδικά σχολεία, για τα σχολεία σε υποβαθμισμένες περιοχές, για τις σχολικές κοινότητες που φιλοξενούν παιδιά με αναπηρία, παιδιά προσφυγικών οικογενειών, παιδιά που χρειάζονται περισσότερη φροντίδα και υποστήριξη, ο χρόνος δεν είναι ουδέτερος. Μια καθυστέρηση στη θέρμανση, στη μεταφορά, στον εξοπλισμό ή στη συντήρηση δεν είναι απλώς μια δυσλειτουργία· είναι αποκλεισμός.
Η εμπειρία των τελευταίων 1,5 ετών, όπου πολλοί δήμοι λειτουργούν χωρίς Σχολικές Επιτροπές, επιβεβαιώνει τους φόβους της εκπαιδευτικής κοινότητας. Ο συγκεντρωτισμός, η γραφειοκρατία και οι χρονοβόρες διαδικασίες έχουν απομακρύνει τη λήψη αποφάσεων από το σχολείο και τους ανθρώπους του. Και όταν η φωνή της τοπικής κοινότητας σιγεί, πλήττεται πρώτα η συμπερίληψη.
Σε αυτό το πλαίσιο, η κοινή παρέμβαση των Δημάρχων Αθηναίων, Θεσσαλονίκης, Πειραιά, Περιστερίου και Ιωαννιτών αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Δεν πρόκειται για μια συντεχνιακή διεκδίκηση, αλλά για μια ξεκάθαρη πολιτική θέση υπέρ ενός σχολείου ανοιχτού, δημοκρατικού και λειτουργικού. Ένα σχολείο που δεν αφήνει κανένα παιδί πίσω.
Η απαίτηση για απόσυρση της διάταξης και για διατήρηση –ή ανασύσταση– των Σχολικών Επιτροπών με αποφάσεις των Δημοτικών Συμβουλίων είναι αίτημα δημοκρατίας. Είναι αίτημα συμμετοχής των γονέων, των εκπαιδευτικών και της τοπικής κοινωνίας. Είναι αίτημα για μια εκπαίδευση που αναγνωρίζει τη διαφορετικότητα όχι ως πρόβλημα προς διαχείριση, αλλά ως πραγματικότητα που απαιτεί εγγύτητα, φροντίδα και άμεση ανταπόκριση.
Η συμπερίληψη δεν χτίζεται με μακρινά γραφεία και γενικές εγκυκλίους. Χτίζεται εκεί όπου τα προβλήματα εμφανίζονται: στο σχολείο, στη γειτονιά, στην κοινότητα. Και αυτό ακριβώς υπερασπίζονται οι Δήμαρχοι. Ένα κράτος πιο κοντά στους ανθρώπους του – και ειδικά στα παιδιά που το έχουν περισσότερο ανάγκη.
