Όταν η προστασία δεν είναι δικαίωμα, αλλά προνόμιο
Η Τζόντι Φόστερ δεν μιλά για τύχη. Μιλά για δύναμη. Και αυτή η διάκριση λέει όλη την αλήθεια για το Χόλιγουντ — και όχι μόνο.
Σε πρόσφατη συνέντευξή της, η βραβευμένη ηθοποιός αποκάλυψε ότι απέφυγε τη σεξουαλική κακοποίηση στη βιομηχανία του θεάματος όχι επειδή το σύστημα την προστάτευε, αλλά επειδή απέκτησε εξουσία σε ηλικία 12 ετών, όταν προτάθηκε για Όσκαρ για τον ρόλο της στο Taxi Driver του Μάρτιν Σκορσέζε.
«Ανήκα ξαφνικά σε μια κατηγορία ανθρώπων που είχαν κύρος. Ήμουν επικίνδυνη για να με αγγίξουν», δήλωσε. Μια φράση που σοκάρει – όχι για την ωμότητά της, αλλά για την ειλικρίνειά της.
Η κακοποίηση δεν είναι “μεμονωμένο περιστατικό”. Είναι δομή.
Η Φόστερ δεν εξιδανικεύει την εμπειρία της. Αναγνωρίζει ξεκάθαρα ότι ο μισογυνισμός είναι κανονικότητα στους χώρους εργασίας και ότι όλες οι γυναίκες τον βιώνουν, με διαφορετικούς τρόπους και εντάσεις. Η δική της «ασπίδα» δεν ήταν το φύλο της, ούτε η ηλικία της. Ήταν το κύρος. «Οι κακοποιητές εκμεταλλεύονται τη δύναμη. Στοχεύουν τους νεότερους, τους πιο ευάλωτους, αυτούς που δεν μπορούν να μιλήσουν», εξηγεί. Αυτό δεν είναι προσωπική εξομολόγηση. Είναι πολιτική δήλωση.
Γιατί όταν η ασφάλεια εξαρτάται από το αν μπορείς να «καταστρέψεις καριέρες» ή να φωνάξεις «θείε», τότε το πρόβλημα δεν είναι τα άτομα — είναι το σύστημα.
Από επιζήσασα του συστήματος, πρότυπο αλληλεγγύης
Η Τζόντι Φόστερ, παρότι δεν υπήρξε θύμα σεξουαλικής κακοποίησης ως παιδί ηθοποιός, έγινε αργότερα στήριγμα για άλλες γυναίκες που δεν είχαν την ίδια προστασία.
Η Νάταλι Πόρτμαν αποκάλυψε ότι η Φόστερ επικοινώνησε μαζί της προσωπικά, αφού την άκουσε να μιλά δημόσια για τη σεξουαλικοποίησή της σε νεαρή ηλικία. «Ήταν καταπληκτικό. Αποτελεί πρότυπο», δήλωσε η Πόρτμαν. Δύο γυναίκες-σύμβολα, που μπήκαν στον ίδιο χώρο ως παιδιά. Η μία με εξουσία. Η άλλη με μια μητέρα διαρκώς παρούσα και μια «σκληρή» εικόνα επιβίωσης.
Η σοβαρότητα ως άμυνα δεν είναι επιλογή – είναι ανάγκη
Η Πόρτμαν περιγράφει κάτι βαθιά οικείο για πολλές γυναίκες: την ανάγκη να φαίνεσαι «απρόσιτη», «σοβαρή», «δύσκολη», για να είσαι ασφαλής. Όχι επειδή το θέλεις. Αλλά επειδή το σύστημα το απαιτεί. Και το ξεκαθαρίζει: «Όχι ότι κάποιος το αξίζει. Όχι ότι κάποιος το προκαλεί».
Η πραγματική συμπερίληψη ξεκινά όταν η προστασία δεν είναι προνόμιο
Οι ιστορίες της Τζόντι Φόστερ και της Νάταλι Πόρτμαν δεν είναι απλώς αφηγήσεις διάσημων γυναικών. Είναι καθρέφτης μιας βιομηχανίας — και μιας κοινωνίας — όπου η ασφάλεια των κοριτσιών και των γυναικών εξαρτάται από την ισχύ, την αναγνωρισιμότητα, την επιτήρηση.
Η συμπερίληψη δεν είναι λέξη-βιτρίνα. Είναι να μη χρειάζεται καμία 12χρονη να έχει Όσκαρ για να είναι ασφαλής. Και αυτό είναι ένα ζήτημα που μας αφορά όλες.
*Με πληροφορίες από: Variety
