Γράφει η Άννα Κωνσταντινίδη Απέργη, Special Advisor – Diversity Charter Greece
Κάθε χρόνο, όσο πλησιάζει ο Ιούνιος, επανέρχεται στη δημοσιότητα το ίδιο ερώτημα από όσες και όσους υποκριτικά ενοχλούνται από τη ΛΟΑΤΚΙ+ ορατότητα και τα δικαιώματα της κοινότητας..
Χρειαζόμαστε τα Pride, όσο εξακολουθούν να υπάρχουν εγκλήματα μίσους, ρατσιστική βία, διακρίσεις, αποκλεισμοί και πολιτικές που αντιμετωπίζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα ως κάτι το διαπραγματεύσιμο.
Χρειαζόμαστε τα Pride, όσο τα τρανς και γενικότερα φυλοδιαφορετικά πρόσωπα, δέχονται επιθέσεις στον δρόμο λόγω της έκφρασης ή της ταυτότητας φύλου τους.
Όσο τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα φοβούνται να καταγγείλουν περιστατικά βίας και όσο η ρητορική μίσους πολλαπλασιάζεται στα μέσα ενημέρωσης, στα κοινωνικά δίκτυα και δυστυχώς πολύ συχνά στον ίδιο τον πολιτικό λόγο, ακόμη και μέσα στο ίδιο το Κοινοβούλιο.
Διαβάστε επίσης: Απόφαση-ορόσημο του ΔΕΕ. Απαιτεί νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου σε όλα τα κράτη μέλη
Η Ευρωπαϊκή Ένωση στην οποία ανήκει και η χώρα μας (είτε αυτό αρέσει σε κάποιους, είτε όχι), έχει αναγνωρίσει επανειλημμένα ότι η ρητορική μίσους και τα εγκλήματα μίσους κατά ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων συνιστούν σοβαρή απειλή για το κράτος δικαίου και τη δημοκρατία.
Το Ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 25ης Οκτωβρίου 2018 καλεί τα κράτη μέλη να καταδικάζουν και να τιμωρούν τη ρητορική μίσους και την αναζήτηση εξιλαστήριων θυμάτων από πολιτικούς και δημόσιους αξιωματούχους, αναγνωρίζοντας ότι η συμπεριφορά αυτή κανονικοποιεί και ενισχύει τη βία στην κοινωνία.
Αντίστοιχα, η Απόφαση CM/Rec(2010)5 του Συμβουλίου της Ευρώπης υπογραμμίζει ότι τα κράτη οφείλουν να λαμβάνουν αποτελεσματικά μέτρα κατά της ρητορικής μίσους λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου, ενώ οι δημόσιες αρχές οφείλουν να απέχουν από δηλώσεις που μπορεί να εκληφθούν ως νομιμοποίηση διακρίσεων ή μίσους.
Τέλος, το Ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 18ης Δεκεμβρίου 2019 για τις δημόσιες διακρίσεις και τη ρητορική μίσους κατά των ΛΟΑΤΚΙ+, καλεί τα κράτη μελη να ενισχύσουν τη διερεύνηση εγκλημάτων μίσους και να διασφαλίσουν αποτελεσματική προστασία των θυμάτων. Και όμως, την ίδια στιγμή, παρατηρείται μια ανησυχητική οπισθοδρόμηση. Θεμελιώδη δικαιώματα αμφισβητούνται, ενώ η έννοια της ισότητας τίθεται υπό διαρκή πολιτική διαπραγμάτευση.
Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, τα Pride, είναι πολιτικές διαδηλώσεις ορατότητας, δημοκρατίας και διεκδίκησης δικαιωμάτων.
Όμως, την ίδια στιγμή, απαιτείται και αυτοκριτική.
Η υπεράσπιση των δικαιωμάτων ξέρετε, δεν εξαντλείται μόνο σε πολύχρωμες σημαίες, δημόσιες εκδηλώσεις και αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Απαιτεί δυνατή θεσμική παρέμβαση, συμμετοχή στις δημόσιες διαβουλεύσεις, επεξεργασία πολιτικών προτάσεων και συστηματική πίεση προς την Πολιτεία.
Δεν αρκεί να καταγγέλλουμε την οπισθοδρόμηση. Οφείλουμε να παρεμβαίνουμε όταν διαμορφώνονται πολιτικές. Να είμαστε εκεί όταν συζητούνται τα νομοσχέδια, εθνικές στρατηγικές, σε επιτροπές και θεσμούς. Γιατί εκεί κρίνονται τα δικαιώματα πριν φτάσουν στους δρόμους.
Τα Pride λοιπόν, θα εξακολουθούν να είναι αναγκαία όσο υπάρχουν συνάνθρωποι μας που φοβούνται και δεν νιώθουν ασφάλεια, όσο η βία και το μίσος βρίσκουν χώρο να εκφραστούν και όσο τα ανθρώπινα/ατομικά μας δικαιώματα αντιμετωπίζονται ως προαιρετική πολιτική επιλογή.
Και δυστυχώς, εν έτει 2026, έχουμε ακόμη πολύ δρόμο μπροστά μας.
