Η απόφαση της ΣΤΑΣΥ να απορρίψει την προβολή της καμπάνιας του Athens Pride στους σταθμούς του Μετρό συνιστά μια εξαιρετικά προβληματική και βαθιά απογοητευτική επιλογή, η οποία δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως ένα απλό «τεχνικό» ή «εμπορικό» ζήτημα διαχείρισης διαφημιστικού χώρου. Πρόκειται για έναν δημόσιο φορέα που διαχειρίζεται έναν κατεξοχήν δημόσιο, καθημερινό και συμβολικά φορτισμένο χώρο μετακίνησης χιλιάδων πολιτών, όπου η ορατότητα, η ισότητα και η συμπερίληψη δεν αποτελούν δευτερεύουσες αξίες αλλά θεμελιώδεις αρχές της σύγχρονης δημοκρατικής κοινωνίας. Η αιφνίδια και αναιτιολόγητη απόρριψη, ιδιαίτερα μετά από μια μακρά περίοδο συνεχούς παρουσίας της συγκεκριμένης καμπάνιας, δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για τα κριτήρια λήψης αποφάσεων και για το κατά πόσο αυτά ευθυγραμμίζονται με τις αρχές της διαφάνειας, της ίσης μεταχείρισης και του σεβασμού στη διαφορετικότητα.
Σε μια εποχή όπου η ρητορική μίσους και ο κοινωνικός αποκλεισμός εξακολουθούν να αποτελούν υπαρκτές απειλές για ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, τέτοιου είδους αποφάσεις δεν είναι ουδέτερες· παράγουν πολιτικό και κοινωνικό μήνυμα. Η απουσία επαρκούς αιτιολόγησης από έναν δημόσιο οργανισμό εντείνει την ανησυχία και αφήνει χώρο για εύλογη κριτική ως προς το αν υπονομεύεται, έστω και έμμεσα, η αρχή της ισότιμης πρόσβασης στον δημόσιο χώρο και της ορατότητας όλων των πολιτών χωρίς διακρίσεις. Ο δημόσιος χώρος δεν μπορεί να λειτουργεί με όρους επιλεκτικής παρουσίας ή συγκυριακής «ανοχής», αλλά οφείλει να αντανακλά την πολυμορφία της κοινωνίας και να στηρίζει έμπρακτα τις αξίες της ισότητας και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
