Γράφει η Κυριακή Παπαγιατζόγλου
Η πολιτική οφείλει να κοιτάζει μπροστά και όχι να ανακυκλώνει αντιλήψεις που ανήκουν σε μια άλλη εποχή. Η πρόσφατη αντιπαράθεση γύρω από τις δηλώσεις της υπουργού Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, Δόμνας Μιχαηλίδου, ανέδειξε ακριβώς αυτό το δίλημμα: θα οικοδομήσουμε μια κοινωνία που χωράει όλους ή θα επιμείνουμε σε διαχωρισμούς που δεν ανταποκρίνονται πλέον στην πραγματικότητα;
Η Δόμνα Μιχαηλίδου δεν αμφισβήτησε ποτέ την αξία της παραδοσιακής οικογένειας. Το αντίθετο. Δήλωσε δημόσια ότι μεγάλωσε σε μια πυρηνική οικογένεια, δημιούργησε τη δική της και αισθάνεται ευγνωμοσύνη γι’ αυτήν. Ωστόσο, ως υπουργός δεν έχει την πολυτέλεια να εκπροσωπεί μόνο μία μορφή οικογένειας. Έχει την ευθύνη να στηρίζει όλες τις ελληνικές οικογένειες, γιατί αυτή είναι η αποστολή της Πολιτείας.
Η Ελλάδα δεν αποτελείται μόνο από το παραδοσιακό οικογενειακό μοντέλο. Υπάρχουν πολύτεκνες οικογένειες, μονογονεϊκές οικογένειες, ανάδοχες οικογένειες, οικογένειες που βίωσαν ένα διαζύγιο, παππούδες και γιαγιάδες που μεγαλώνουν τα εγγόνια τους και πολλές ακόμη πραγματικότητες. Όλες αυτές οι οικογένειες είναι ελληνικές οικογένειες και δικαιούνται την ίδια φροντίδα, τον ίδιο σεβασμό και την ίδια κρατική στήριξη.
Η συμπερίληψη δεν καταργεί την παράδοση. Δεν υποβαθμίζει την πυρηνική οικογένεια ούτε επιχειρεί να αλλοιώσει τις αξίες της ελληνικής κοινωνίας. Αντιθέτως, σημαίνει ότι το κράτος αναγνωρίζει την πραγματικότητα και δεν αφήνει κανέναν πολίτη στο περιθώριο. Η κοινωνική συνοχή οικοδομείται με ίσες ευκαιρίες και σεβασμό προς όλους, όχι με αποκλεισμούς.
Η παρέμβαση του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά έδωσε ξανά τροφή σε μια συζήτηση που μοιάζει να ανήκει περισσότερο στο παρελθόν παρά στο μέλλον. Αναμφίβολα, κάθε πρώην πρωθυπουργός έχει το δικαίωμα να εκφράζει δημόσια τις απόψεις του. Όμως οι πολίτες έχουν ήδη αξιολογήσει την πολιτική του πορεία στις εκλογικές αναμετρήσεις. Η δημόσια συζήτηση σήμερα χρειάζεται προτάσεις για το μέλλον και όχι διαρκείς επιθέσεις σε υπουργούς της κυβέρνησης για πολιτικές που επιχειρούν να αγκαλιάσουν τη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα.
Η Ελλάδα του 2026 δεν μπορεί να αντιμετωπίζει τη διαφορετικότητα ως απειλή. Η διαφορετικότητα υπάρχει μέσα στις γειτονιές μας, στα σχολεία, στους χώρους εργασίας και στις ίδιες τις οικογένειές μας. Η Πολιτεία δεν καλείται να επιλέξει ποιες οικογένειες αξίζουν προστασία. Καλείται να στηρίζει όλες ανεξαιρέτως.
Η χώρα αντιμετωπίζει σοβαρές προκλήσεις, όπως το δημογραφικό, η ακρίβεια και η κοινωνική συνοχή. Αυτά τα ζητήματα δεν λύνονται με ιδεολογικές αντιπαραθέσεις που διχάζουν την κοινωνία. Λύνονται με πολιτικές που ενώνουν, στηρίζουν τους γονείς, ενισχύουν τα παιδιά και δημιουργούν ένα περιβάλλον ασφάλειας και ισότητας για όλους.
Η Δόμνα Μιχαηλίδου εξέφρασε μια σύγχρονη αντίληψη για τον ρόλο του κράτους: ένα κράτος που δεν αποκλείει, αλλά συμπεριλαμβάνει· που δεν χωρίζει τους πολίτες σε κατηγορίες, αλλά αναγνωρίζει τις ανάγκες κάθε οικογένειας. Αυτή είναι μια πολιτική επιλογή που ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις της εποχής και στις αρχές μιας δημοκρατικής κοινωνίας.
Η Ελλάδα χρειάζεται περισσότερη ενότητα, περισσότερη κοινωνική αλληλεγγύη και περισσότερη εμπιστοσύνη στους θεσμούς. Χρειάζεται πολιτικούς που απαντούν στα προβλήματα του σήμερα και σχεδιάζουν το αύριο, όχι μια επιστροφή σε αντιλήψεις που έχουν ήδη δοκιμαστεί και ανήκουν στο παρελθόν. Η συμπερίληψη και η διαφορετικότητα δεν αποτελούν απειλή για την ελληνική οικογένεια. Είναι η απόδειξη ότι μια ώριμη δημοκρατία μπορεί να προστατεύει όλους τους πολίτες της με ισότητα, αξιοπρέπεια και σεβασμό.
