Από την Κυριακή Παπαγιατζόγλου
Ο Donald Trump συνεχίζει να δίνει το στίγμα μιας πολιτικής που δεν περιορίζεται μόνο στη διεθνή σκηνή, αλλά επεκτείνεται βαθιά και στο εσωτερικό κοινωνικό πεδίο. Από τη μία πλευρά, υιοθετεί μια έντονα φιλοπολεμική ρητορική και στρατηγική απέναντι σε χώρες όπως το Ιράν, ενισχύοντας ένα κλίμα έντασης και αντιπαράθεσης. Από την άλλη, διατηρεί αμείωτη μια σκληρή στάση απέναντι στα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων, αλλά και απέναντι σε όσους τα υπερασπίζονται δημόσια.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το πρόσφατο περιστατικό στην εκπομπή του Brian Kilmeade, όπου μια φαινομενικά τυπική πολιτική ερώτηση εξελίχθηκε σε έντονη επίθεση. Ο Κίλμιντ ρώτησε τον Τραμπ αν έχει αποφασίσει ποιον θα στηρίξει στις εσωκομματικές διεργασίες των Ρεπουμπλικανών στο Τέξας: τον γενικό εισαγγελέα Ken Paxton ή τον εν ενεργεία γερουσιαστή John Cornyn. Και οι δύο πολιτικοί έχουν εκφράσει θέσεις που αντιτίθενται στα δικαιώματα της LGBTQ+ κοινότητας, γεγονός που δίνει ήδη ένα σαφές ιδεολογικό πλαίσιο στη συζήτηση.
Αντί όμως να απαντήσει ευθέως στο ερώτημα, ο Τραμπ μετέφερε τη συζήτηση αλλού, επιλέγοντας να στοχοποιήσει τον Δημοκρατικό υποψήφιο James Talarico. Η επιλογή αυτή δεν ήταν τυχαία: αντί να τοποθετηθεί για δύο πρόσωπα του ίδιου του κόμματός του, προτίμησε να επιτεθεί σε έναν αντίπαλο, εστιάζοντας όχι σε πολιτικές προτάσεις αλλά σε ζητήματα ταυτότητας και αξιών.
Η αναφορά του στην παλαιότερη δήλωση του Ταλαρίκο ότι «ο Θεός είναι μη δυαδικός» χρησιμοποιήθηκε ως αφορμή για μια ευρύτερη απαξιωτική ρητορική. Με εκφράσεις όπως «προσβολή για τον Ιησού» και χαρακτηρισμούς που τον παρουσιάζουν ως «εκτός πραγματικότητας», ο Τραμπ επιχείρησε να μετατρέψει μια θεολογική ή φιλοσοφική άποψη σε εργαλείο πολιτικής επίθεσης. Έτσι, η συζήτηση μετατοπίστηκε από την ουσία των πολιτικών επιλογών σε μια έντονα φορτισμένη ιδεολογική αντιπαράθεση.
Το περιστατικό αυτό αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο: μια στρατηγική που βασίζεται στη μετατόπιση της δημόσιας συζήτησης από συγκεκριμένες πολιτικές θέσεις σε ζητήματα που διχάζουν έντονα την κοινωνία. Αντί να απαντηθεί ποιος από τους δύο Ρεπουμπλικανούς θα λάβει την υποστήριξη, η προσοχή στράφηκε σε μια επίθεση κατά ενός πολιτικού που εκφράζει πιο συμπεριληπτικές θέσεις για τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η στάση του Τραμπ φαίνεται συνεπής: είτε πρόκειται για τη διεθνή πολιτική και την ένταση με χώρες όπως το Ιράν, είτε για εσωτερικά κοινωνικά ζητήματα, η επιλογή είναι συχνά η όξυνση αντί για τη γεφύρωση των διαφορών. Και όταν στο στόχαστρο μπαίνουν όχι μόνο μειονότητες αλλά και όσοι τις στηρίζουν, τότε το πολιτικό μήνυμα αποκτά ευρύτερες και πιο ανησυχητικές διαστάσεις για τη συνοχή της κοινωνίας.
