Η Μαρία Κίτσου προχώρησε σε μια βαθιά συγκινητική και αποκαλυπτική εξομολόγηση, μιλώντας ανοιχτά για τα τραύματα της παιδικής της ηλικίας, την ενδοοικογενειακή βία που βίωσε και τη μακρά πορεία της προς την προσωπική της λύτρωση. Μέσα από τη συνέντευξή της στο vidcast «Rainbow Mermaids», η ηθοποιός έδωσε φωνή σε μια εμπειρία που αφορά πολλούς ανθρώπους, αλλά συχνά παραμένει σιωπηλή.
Με λόγια ειλικρινή και φορτισμένα, περιέγραψε ένα περιστατικό που τη σημάδεψε: μια βίαιη επίθεση από τον πατέρα της, η οποία μάλιστα οδήγησε και στην αστυνομία. Όπως ανέφερε, εκείνη την περίοδο δεν ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά μέρος μιας καθημερινότητας γεμάτης φόβο και καταπίεση. Παρά το σοκ, η ίδια εξομολογείται πως είχε πλέον «συνηθίσει» τέτοιες καταστάσεις, κάτι που αποτυπώνει το βάθος του τραύματος.
Η ανάγκη της να απομακρυνθεί από το τοξικό περιβάλλον ήταν έντονη από νεαρή ηλικία. Προσπάθησε να φύγει από το σπίτι ήδη από τα 17 της, αναζητώντας στήριξη σε συγγενικά πρόσωπα, όμως βρέθηκε αντιμέτωπη με αδιαφορία και αμφισβήτηση. Αντί για προστασία, εισέπραξε δικαιολόγηση της κακοποίησης που βίωνε. Τελικά, κατάφερε να φύγει αργότερα, βρίσκοντας προσωρινό καταφύγιο σε μια ξαδέλφη της.
Σε μια εποχή όπου δομές υποστήριξης όπως το Το Χαμόγελο του Παιδιού δεν ήταν ακόμα διαθέσιμες, η ίδια αναγκάστηκε να βρει δύναμη από μέσα της και από το στενό της περιβάλλον. Όπως τονίζει, αυτό που τη βοήθησε να αντέξει ήταν ότι δεν έκρυψε ποτέ όσα ζούσε. Μιλούσε ανοιχτά στους φίλους της, μοιραζόταν τον πόνο της και δεν τον καταπίεζε. Αντίθετα, όπως αναφέρει, ο αδελφός της που δεν εκφραζόταν, δυσκολεύτηκε ακόμη περισσότερο.
«Είμαι επιζήσασα τραυμάτων και κακοποίησης», δηλώνει σήμερα, με πλήρη επίγνωση της διαδρομής που έχει διανύσει. Αναγνωρίζει πως η ζωή της θα μπορούσε να είχε πάρει εντελώς διαφορετική τροπή, όμως κατάφερε να απομακρυνθεί από τις κακοποιητικές συνθήκες και να χτίσει τον δικό της δρόμο.
Η πιο φορτισμένη στιγμή της συνέντευξης ήρθε όταν κλήθηκε να απευθυνθεί στη μικρή Μαρία που υπήρξε κάποτε. Με δάκρυα στα μάτια, είπε: «Θα της έλεγα ότι θα περάσει και δεν θα είναι πάντα έτσι». Μια φράση απλή, αλλά βαθιά λυτρωτική, που αντανακλά την ανάγκη κάθε παιδιού που βιώνει κακοποίηση: να πιστέψει ότι υπάρχει διέξοδος.
Στη συνέντευξη μίλησε επίσης για τη μάχη της με την Ινομυαλγία, μια πάθηση που επηρεάζει σημαντικά την καθημερινότητά της. Όπως εξηγεί, η διάγνωση ήρθε μετά την περίοδο της πανδημίας και συνοδεύεται από έντονους πόνους και εξάντληση. Τόνισε τον καθοριστικό ρόλο της ψυχικής υγείας στη διαχείριση της ασθένειας, αναφέροντας πως η ψυχοθεραπεία υπήρξε για εκείνη ένα ουσιαστικό εργαλείο: «Εκεί κολύμπησα βαθιά», είπε χαρακτηριστικά.
Η ιστορία της Μαρίας Κίτσου δεν είναι απλώς μια προσωπική αφήγηση. Είναι μια ισχυρή υπενθύμιση για τη σημασία της ορατότητας, της υποστήριξης και της ενσυναίσθησης. Σε έναν κόσμο που σταδιακά ανοίγει χώρο για τη διαφορετικότητα και τη συμπερίληψη, τέτοιες φωνές λειτουργούν ως φάροι – δείχνοντας ότι ακόμα και μέσα από το σκοτάδι, μπορεί να γεννηθεί δύναμη, ελπίδα και μια νέα αρχή.
